Jak obliczyć przekątną? Wzory i przykłady obliczeń
Przekątną oblicza się na podstawie twierdzenia Pitagorasa. W prostokącie użyj wzoru d = √(a² + b²), w kwadracie d = a√2, a w prostopadłościanie D = √(a² + b² + c²). Przed rozpoczęciem rachunków ujednolić jednostki, na przykład zamienić metry na centymetry.
Dlaczego działa twierdzenie Pitagorasa?
Przekątna to odcinek łączący dwa przeciwległe wierzchołki figury. W prostokącie lub kwadracie dzieli ona figurę na dwa trójkąty prostokątne. Boki figury są wtedy przyprostokątnymi, a przekątna staje się przeciwprostokątną, czyli najdłuższym bokiem trójkąta.
Twierdzenie Pitagorasa opisuje tę zależność wzorem:
a² + b² = c²
Litery a i b oznaczają przyprostokątne, czyli boki leżące przy kącie prostym. Litera c oznacza przeciwprostokątną. Gdy szukasz przekątnej, trzeba więc podnieść długości boków do kwadratu, dodać wyniki i obliczyć pierwiastek kwadratowy.
Jak obliczyć przekątną prostokąta?
Dla prostokąta o bokach a i b stosuje się wzór:
d = √(a² + b²)
Najłatwiej wykonać obliczenia w następującej kolejności:
- Zapisz długości dwóch sąsiednich boków prostokąta.
- Podnieś każdą długość do kwadratu.
- Dodaj otrzymane kwadraty.
- Oblicz pierwiastek kwadratowy z sumy.
Przykład: prostokąt ma boki długości 3 cm i 4 cm.
- Podstaw dane do wzoru: d = √(3² + 4²).
- Oblicz kwadraty: d = √(9 + 16).
- Dodaj wartości: d = √25.
- Wyciągnij pierwiastek: d = 5 cm.
Jeżeli wymiary podano w różnych jednostkach, najpierw trzeba je przeliczyć. Dla boków 50 cm i 2 m możesz zamienić 2 m na 200 cm, a dopiero potem zastosować wzór. Wynik będzie wtedy podany w centymetrach.
Jak obliczyć przekątną kwadratu?
Kwadrat jest szczególnym prostokątem, w którym oba boki mają tę samą długość. Po zastosowaniu twierdzenia Pitagorasa otrzymujemy:
a² + a² = d²
Po wyłączeniu wspólnego czynnika i spierwiastkowaniu wzór przyjmuje prostszą postać:
d = a√2
Jeżeli bok kwadratu ma 5 cm, obliczenie wygląda tak:
d = 5√2 cm ≈ 7,07 cm
W przybliżeniu √2 wynosi 1,41, więc przekątna kwadratu jest około 1,41 razy dłuższa od jego boku.
Jak obliczyć przekątną prostopadłościanu?
W prostopadłościanie trzeba rozróżnić przekątną ściany i przekątną całej bryły. Przekątna ściany jest przekątną prostokąta, więc oblicza się ją według wzoru d = √(a² + b²). Przekątna bryły łączy dwa przeciwległe wierzchołki, które nie leżą na tej samej ścianie.
Jej wzór to:
D = √(a² + b² + c²)
Można potraktować to jako twierdzenie Pitagorasa zastosowane w dwóch krokach. Najpierw obliczasz przekątną podstawy, a potem używasz jej razem z wysokością jako boków kolejnego trójkąta prostokątnego.
Przykład: prostopadłościan ma wymiary 2 m, 3 m i 6 m.
- Podstaw dane: D = √(2² + 3² + 6²).
- Oblicz kwadraty: D = √(4 + 9 + 36).
- Dodaj wartości: D = √49.
- Oblicz pierwiastek: D = 7 m.
W tym wzorze wszystkie trzy wymiary muszą być podane w tej samej jednostce. Nie można bezpośrednio łączyć metrów z centymetrami bez wcześniejszego przeliczenia.
Najważniejsze wzory na przekątną
| Figura lub bryła | Wzór |
|---|---|
| Prostokąt o bokach a i b | d = √(a² + b²) |
| Kwadrat o boku a | d = a√2 |
| Ściana prostopadłościanu o bokach a i b | d = √(a² + b²) |
| Prostopadłościan o wymiarach a, b i c | D = √(a² + b² + c²) |
Najczęstsze błędy przy obliczaniu przekątnej
Same wzory są krótkie, ale łatwo pomylić kolejność działań albo zastosować nieodpowiednie dane. Najczęściej pojawiają się następujące błędy:
- Mieszanie jednostek, na przykład użycie jednego boku w centymetrach, a drugiego w metrach.
- Dodawanie boków zamiast dodawania ich kwadratów.
- Pomijanie pierwiastka i uznawanie sumy kwadratów za długość przekątnej.
- Mylenie przekątnej ściany z przekątną całego prostopadłościanu.
- Zaokrąglanie wyniku przed zakończeniem wszystkich działań.
Najprostszy sposób kontroli wyniku polega na sprawdzeniu, czy przekątna jest dłuższa od każdego z boków, ale krótsza od ich sumy. W prostokącie o bokach 3 cm i 4 cm wynik 5 cm spełnia oba warunki.
W praktyce wystarczy rozpoznać figurę, znaleźć powstający trójkąt prostokątny i zastosować twierdzenie Pitagorasa. Dzięki temu nie trzeba zapamiętywać wielu niezależnych wzorów, ponieważ wszystkie wynikają z tej samej zależności.